Metz: “Tek eksiğim imkân.”

Metz, hayatında benim yaşadıklarıma benzer şeyler yaşayan insanlar için bir nebze olsun umut ışığı yakmak, onların acısını paylaşmak için şarkılar yapan biri.

Metehan hayatı boyunca susturulan, sakin olması gereken ve güçlü durmak adına buna zorlanan bir insan.

Metz ise bunun tam tersi. Öfkesini şarkılarıyla dışarı atan, tamamen rahat takılabilen ve düşündüklerini çok fazla sorgulamadan yapan bir dışavurum.

Çocukluğumdaki Metehan akademik bir başarı isterdi. Bununla beraber ailesinin gururlanacağı biri olmaya çalışırdı.

Şu anki Metehan ise kendisi için yaşayan bir insan. Önceliği, kendiyle gurur duyabilmek.

Kendimi kontrol edememek.

Bir duygu insanın içinde birikir, birikir… Bende ise birikmiyor. Direkt dışarı vuruyor.

Büyük ihtimalle babamı kaybettiğim dönemdi.

Dışarıdan bakıldığında çok soğuk biri gibi gözüküyorum. Kimseyle iyi anlaşamayacak biriymişim gibi.

Ama sevdiğim insanlara karşı tamamen kendimi açıp sempatik davranabiliyorum. Beni tanımayan insanlarda bunun bir önyargı oluşturduğunu düşünüyorum.

Müzik başından beri yapmak zorunda olduğum bir şeydi ama aynı zamanda sevdiğim bir şey olarak devam etti.

İkisini beraber götürüyorum. Hiçbir zaman yalnızca zorunda olduğum için yapmıyorum. Severek yapıyorum.

Önceden sadece “Met” yapacaktım. Sonra bunun ileride karşıma çıkarabileceği problemleri düşündüm ve sonuna bir harf koymayı akıl ettim.

Özel bir anlamı yok. Zamanla benimle bütünleşti, o kadar.

Tamamen benim.

Şu an yazdığım herhangi bir sözün karşılığının olmadığını düşünmüyorum. Her şeyi tamamen hissederek yazıyorum. Oluşturduğum karakter de buna eşlik ediyor.

Aslında hemen hemen her şarkımda oluyor.

BPD’de daha çok oluyor. “VARSANI”da oluyor, “ICD-11”de oluyor. En çok da “NPD”de.

Diğer şarkılarımda da bunu yaşıyorum ama örnek verebileceğim başlıca şarkılar bunlar.

İlk tanıştığımızda rap yapmaya yeni başlamıştım.

Ona baktığımda rapçi olduğu çok anlaşılıyordu. Ben de ona acapella yapmak istedim. Hiç kırmadan beni dinledi ve destek oldu.

Ardından bir şarkımı mixlemek istedi. Öyle tanıştık.

Bana karşı tavrı çok hoşuma gitmişti. İlk tanıştığımızdan beri aramızdaki iletişimin ne kadar samimi olduğunu ve önümüzdeki yolun ne kadar açık olduğunu fark ettim.

Şu anda Detay’la aramızdaki samimiyetten ve bağdan çok memnunum. Onu gerçekten bir abim olarak görüyorum.

SUICIDEHOTLINE benim için aslında bir oluşumdan çok bir ideolojiye dönüştü.

Oluşturduğumuz tema üzerinden bizimle aynı şeyleri yaşayan, gerçekten kötü durumda olan insanların bir şekilde hayata tekrar tutunabilmesini sağlamaya çalışıyoruz.

Yaşadığımız şeyleri onlara aktarıyoruz. Onlar da bundan bir anlam çıkarıp bizimle bir bütün oluşturuyor ve kendi hayatlarında neleri değiştirmeleri gerektiğini fark edebiliyor.

Bundan çok memnunum. SUICIDEHOTLINE benim için yalnızca “label” kelimesiyle sınırlandırılabilecek bir şey değil.

Bunu ilerleyen zamanlarda daha iyi göreceksiniz.

Açıkçası bana dar gelmiyor.

Kendimi hem rapçi hem sanatçı olarak görüyorum.

Birinin bana sanatçı demesi, rapçi demesi veya “sanatçı değilsin” demesi benim için çok fazla şey ifade etmiyor.

Düşmüyoruz.

Aslında BPD ve BPD II’yi dinlediklerinde Metz’in kim olduğunu anlayabileceklerini düşünüyorum.

Tek bir parça söylemem gerekirse büyük ihtimalle “yalnız kaldım” derdim.

Tek eksiğim imkân.

Söyleyemediğim hiçbir şey yok.

Bilmek istedikleri her şeyi şarkılarımı dinleyerek öğrenebilirler.

“Birbirinize zarar vermeyin.”